Een vrouw van ongeveer een jaar of dertig staat langs de kant van de weg in vrij goedkope en beschadigde kleding enkel omdat ze zich niets beters kan veroorloven. In haar hand heeft ze een stuk brood en netjes wacht ze op de eerstvolgende bus.
Zodra de bus is aangekomen en ze in wil stappen, vraagt de chauffeur waar hij haar naartoe kan brengen.
“Naar het land waar geen hongersnood is,” antwoord de vrouw.
“Stap dan maar in,” reageert de buschauffeur waarna hij naar achteren wijst als teken dat de vrouw plaats mag nemen.
Na een hele tijd verder gereden hebben staat de bus weer stil en zien de inzittenden van de bus een nieuwe passagier bij de opening van de deur staan. De man die in wilt stappen verteld de buschauffeur dat hij graag gebracht wil worden naar het land van toekomst en licht.
“Stap dan maar in,” is weer het antwoord van de chauffeur. De man loopt, samen met een kaars in zijn hand, verder de bus in en neemt plaats op een plek ergens in de bus.
Weer gaat er een hele tijd voor bij, totdat op een gegeven moment de bus weer stilstaat.
“Waar wilt u naar toe?,” vraagt de buschauffeur voor het tweede maal aan de nieuwe, vrouwelijke passagier. Ook deze passagier draagt een voorwerp met zich mee in haar hand dat bestaat uit een drinkfles met gereinigd drinkwater.
“Naar het land waar geen ruzie wordt gemaakt om schoon drinkwater.”
“Stap dan maar in.”
En weer drukt de chauffeur het gaspedaal in en zo rijden ze voort. Over wegen die tussen de bergen door lopen en over wegen die dwars door de woestijn lopen. De temperatuur stijgt met het uur en de vrouw met het drinkwater begint langzamerhand dorst te krijgen. Toch wil ze liever niet drinken omdat ze weet dat dan de rest van de inzittenden ook wat van haar drinken willen. Uiteindelijk neemt ze toch een aantal slokjes van haar drinken en deelt het netjes met de overige personen.
De andere vrouw die het brood met zich meedraagt hoort inmiddels haar maag knorren en het brood is erg aanlokkelijk om op te eten. Maar ook zij weet dat ze het dan met de overige inzittenden moet delen, waardoor ze weet dat er minder brood voor zichzelf overblijft. Toch breekt ze een stuk voor zichzelf af en deelt dat wat overgebleven is met de andere inzittenden: net zo lang tot het brood op is.
De uren strijken voorbij en buiten verwisselt de zon zich voor de maan die samen met haar sterren hoog aan te hemel staat. In de bus is het aardig donker en de verlichting is zeer zwak. De man met de kaars weet dat hij voor meer licht zou kunnen zorgen als hij zijn kaars aansteekt. Het enige probleem is dat hij zijn kaars wilde bewaren voor kerstnacht en dat zou niet meer het geval kunnen zijn als hij hem nu zou aansteken. Toch steekt hij hem aan en zo word de bus verlicht waardoor iedereen weer opgelucht om zich heen kan kijken.
Niet veel later parkeert de chauffeur zijn bus langs de kant van de weg en alle inzittenden kijken elkaar vreemd aan: geen van hen heeft enig idee waar zij zich bevinden.
“Lieve mensen,” begint de buschauffeur. “Jullie zijn allemaal op zoek naar een mooi land waar jullie licht en toekomst willen vinden. Op zoek naar een land waar geen ruzie wordt gemaakt om schoon drinkwater en op zoek naar een land waar geen hongersnood is. Maar dat hebben jullie inmiddels bereikt. Jullie zijn begonnen bij jezelf en hebben er voor gezorgd dat je medepassagiers geen honger leden, geen dorst leden en genoeg konden zien waardoor zij de toekomst voor een deel weer stralend tegemoet kunnen zien, enkel doordat er een deel van het levenspad weer verlicht is. En dat prachtige hebben jullie veroorzaakt.”
____
Als je wilt streven naar een beter leven moet je nu eenmaal bij jezelf beginnen en niet bij je medemens. Jij bent degene die de eerste stap kunt zetten waardoor je een ander overtuigt om een volgende stap te zetten.
Je toekomst hoeft niet donker en verlept te zijn: je kunt hem net zo stralend maken als jij wilt. Geef de moed niet op en help elkaar. Ook in deze tijden van kerst.
De wereld is nog niet zover gezonken dat een redding nabij is: het is nog wel mogelijk om een wereld van vrede te creëren. In de tijden van kerst hebben landen een wapenstilstand en dat is een begin, ondanks dat het na kerst weer net zo is als voorheen.
Pas als deze landen met kerst geen wapenstilstand meer hebben, zie ik de toekomst somber in. Maar zover is het nog niet. Dus pak je kansen op en laat ze niet liggen.
Een betere wereld begint bij jezelf.
